ลืมบอกไป แอน ค่ะ

พี่ก้อยทันขึ้นรถไฟกลับบ้านค่ะ ขอบคุณมากที่เป็นห่วง คิดถึงเพื่อนทุกคนเช่นกัน ว่างๆมาเที่ยวสุราษฎร์บ้างนะ ยินดีต้อนรับเพื่อนทุกคนค่ะ

กลับมาถึงเชียงใหม่ อากาศหนาวกำลังดี เมื่่อวานวันพ่อไปเที่ยวงานราชพฤกษ์ คนเยอะม๊ากมากมากกว่าปีแรกที่เปิดให้เข้าชมอีกนะ รถก็ติ๊ดติด จุดพลุกันสนั่นทั้งคืนเลย เพื่อนๆคนไหนอยากมาเที่ยวเชียงใหม่มั่ง ยกมือขึ้น กลับมาได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับครูกวีว่าจะฝึกสติ จะควบคุมตัวเองให้ได้มากที่สุด และได้สอนโยคะให้กับแม่และคนไข้อย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว ผลตอบรับดีมากๆๆ หวังว่าเพื่อนๆคงจะสนุกกับงานที่ตัวเองทำกันนะครับ

สวัสดีอีกครั้งค่ะ เพื่อนๆร่วมรุ่นสิบสามหรรษาทุกคน ต้นบอกว่าได้เริ่มสอนโยคะแล้วดีจังเลย ส่วนแอนก็เปลี่ยนจากตื่น 6.30 น. เป็น ตี 4 แล้ว แต่พี่ไม่อยากบอกเลยว่าเปลี่ยนจากตื่นตี 4 เป็น 6.30 น. มาสองสามวันแล้ว เนื่องจากอากาศตอนกลางคืนมันหนาวง่ะ นอนไม่ค่อยหลับ มาหลับเอาตอนใกล้รุ่ง พอไม่ได้ฝึกอาสนะสองสามวันแล้วมาฝึกสังเกตุว่ารู้สึกเมื่อยมาก จริงๆนะ สงสัยตัวขี้เกียจมันไม่ค่อยอยากจะออกไปจากร่าง แต่ตอนนี้ก็ตื่นเร็วเหมือนเดิมแล้วค่ะ เพราะรู้สึกผิดกับตัวเองที่แอบขี้เกียจไปหลายวันและพบว่าการตื่นช้าทำให้วิถีชีวิตแปรปรวนไปหมด เอาล่ะโม้มามากแล้ว จะเล่าเรื่องแผนการสอนโยคะของพี่บ้าง ก่อนหน้าที่จะอบรมพี่สอนการฝึกอาสนะให้ อสม.(อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน) ซึ่งต่างก็คาดหวังแต่อาสนะที่ใหม่และใหม่ยิ่งๆขึ้นไป ทำให้ผู้สอนก็คือพี่เกิดความเครียดยิ่งๆขึ้นไปเหมือนกัน ตอนนี้ เมื่อเรียนรู้มาหลายอย่างก็นำมาใช้ก็พบว่าช่วยให้การสอนง่ายขึ้น (มีอะไรให้เล่นเยอะ) ที่สำคัญทำให้ผู้เรียนรู้จักมุมอื่นๆของโยคะมากขึ้นด้วย แต่มีเรื่องที่น่าประหลาดใจเรื่องนึง คือมีหน่วยงานราชการในพื้นที่อีกหน่วยนึง เค้าต้องการครูสอนการออกกำลังกายประมาณว่าจะต้องสอนต่อเนื่องตลอดปีงบประมาณ มีสมาชิกเสนอโยคะ ผู้บริหารบอกว่า โยคะเป็นสิ่งที่ยาก ให้ประโยชน์เฉพาะคนกลุ่มเล็กๆ อยากให้มีการสอนเต้นแอโรบิคมากกว่า ได้ประโยชน์มากกว่า ซึ่งความเห็นนี้ทำให้พี่ได้เรียนรู้ว่าในสังคมที่พี่อยู่ยังมีคนที่เข้าใจเรื่องโยคะน้อยมาก และก็เป็นโอกาสที่ดีที่พี่จะได้นำสิ่งที่ได้เรียนรู้มา ถ่ายทอดและให้คนอื่นๆได้ทำความรู้จักโยคะให้มากขึ้น รวมถึงเป็นการเตือนตัวเองว่าจะต้องเป็นแบบอย่างที่ดีเพื่อให้คนอื่นๆมองวิถีโยคะในทางที่ดีและนำไปปรับใช้ในชีวิตให้เหมาะกับแต่ละคน เฮ้อ เขียนซะเยอะ คนอ่านก็คงเหนื่อยที่จะอ่าน งั้นก็เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ คิดถึงเพื่อนๆทุกคนค่ะ

สวัสดีอีกครั้งค่ะเพื่อนๆ เริ่มสอน(แบบมืออาชีพ) ไปแล้ว 2 ครั้ง นักเรียนส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิง ในสำนักงานภาคฯ ผลตอบรับดีค่ะ ส่วนใหญ่ให้ความสนใจและบอกว่าโยคะไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ก็ทำให้ครูอย่างเราโล่งใจ คิดว่ามาถูกทางแล้ว เพราะประเมินจากกลุ่มที่เรียน ไม่มีพื้นฐานมาก่อนเลย ก็เลยเริ่มจากสิ่งที่ได้เรียนมาจากสถาบันฯ คือเทคนิคเกร็งคลาย การหายใจอย่างถูกต้องด้วยอก ท้อง แล้วก็ต่อด้วยอาสนะพื้นฐานที่เรียนมา หลังหมดชั่วโมง หลายๆคนบอกว่ารู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวมาก ก็ทำให้ครูมือใหม่อย่างเราชื่นใจจริงๆค่ะ ตอนนี้ ตื่นตีสี่ ทุกวัน ฝึกอาสนะและฝึกหายใจทุกวันๆละเกือบสองชั่วโมง เพราะพบว่าวันไหนไม่มีเวลาสำหรับฝึกตัวเอง ก็ไม่พร้อมที่จะสอนคนอื่นเลยค่ะ อีกเรื่องที่รู้สึกดีมากๆคือ ได้สอนการทำอาสนะและการหายใจให้กับแม่ซึ่งมีอาการหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทและขาข้างหนึ่งเริ่มอ่อนแรงทำให้ไม่สามารถยืนหรือเดินนานๆได้ ฝึกมาประมาณ 3 สัปดาห์แล้ว อาการชาลดลงยืนและเดินได้มั่นคงมากขึ้นและแม่ก็เห็นประโยชน์ด้วยตัวเองแล้วว่าการฝึกทุกๆวันช่วยให้อาการป่วยของตัวเองดีขึ้นและก็พยายามฝึกด้วยตัวเองได้มากขึ้นแล้ว การได้ดูแลแม่ในครั้งนี้ช่วยให้ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการปรับการสอนให้เหมาะกับผู้เรียนได้มากจริงๆและนึกขอบคุณผู้เรียนทุกๆคนที่ช่วยให้ได้ขัดเกลาความรู้ของเราให้แจ่มชัดมากยิ่งขึ้น เพื่อนๆเป็นอย่างไรกันบ้าง คิดถึงทุกคนค่ะ มีข่าวคราวหรือข้อมูลดีๆ เล่ามาให้ได้เรียนรู้กันบ้างนะคะ
ครูก้อย
(รติรส วงศ์วชิรวัฒน์)